کی گفته آدمهای اینجا تفریح ندارند که بکنند ؟ هر که گفته حکما یا از این آدمهای سطل به دست مزدور است که گردش چرخ آسیاب دشمن را وجهه ی همت خود قرار داده و یا از جهال معلوم الحال ِ ناآشنا با امواج و رسانه و کانال .اگر هم هیچکدام اینها نباشد، یک ریگی به کفش اش هست حتما !

علی ای حال، بفرمایید برود یک 100 تومانی بدهد و یک مقادیر معتنابهی از این راهنماهای همشهری بخرد و یک تورقی بکند و برای روزهای متوالی منبسط الاحوال گردد؛ چنانکه ما گشته ایم .

خدا ان شاء الله به آگهی دهندگان این چنین و آگهی گیرندگان این چنین تر، اجر جزیل عطا فرماید که حال ما را خوب می کنند مثل حال خودشان !

متن آگهی: به استاد مداحی خانم آشنـا به سبــک های مختــلف مداحی نیازمندیم .

این تخته سیاه را کفن کرده باشیم اگر بخواهیم دروغ بگوییم ؛ از آن وقتی – روز ملی مبارزه با استکبار جهانی بود به گمانم – که این آگهی را دیدیم ، یک حس معنوی – هنری قشنگی بر سراسر وجودمان مستولی شده که نگو .(حیف که صدایمان از فرط هیجان دچار لرزش های بسامدی غریبی شده وگرنه ما هم الان داشتیم در محضر اساتید، "مداحی آکادمیک " می آموختیم .)

حالا این را ول کنید؛ این را که "می خواهیم در تمام عرصه ها حرف اول را بزنیم " هم ول کنید ؛  الله اکبر از این برابری زن و مرد ! این را بچسبید ، که چسبیدنی است الحق ...

سراپایمان غرق در یک جور غروری شده که کمتر در خودمان سراغ داشتیم تا پیش از این . سربلند بودیم ، به یمن این "یکسان نگری" سربلندتر شدیم . خدا باعث و بانی اش را با سربلندان محشور گرداند. ( بلند بگو آمین ! )

کاش این نسوان مکرمه قدر بدانند و این قدر از تنگ بودن عرصه های ظهور ننالند .

 برای سلامتی جمیع  پاک­ روانان مقیم مرکز، اجماعا صلوات .

این پنجره، باران­خورده است  

آمدن یک دوست قدیمی ، از آن دست اتفاق هایی است که آدم را سر ذوق می آورد. ردش را که بگیری میان ردپای روزهای آمده و رفته ، می رسی به " یک زمانی وقتی ..." . نقطه ای که تو را از امروزت – شده برای یک لحظه – جدا می کند .

روزهایی که می آیند اما ، با خودشان شکل های تازه می آورند، حرف های دیگر، اسم های جدید ! که آنها هم به حکم طبیعت ، یک روزی جایشان را می دهند به شکل ها و حرف ها و اسم هایی که امروز نیستند لابد . همه چیز در یک سیر و تغییر مدام ، از تو دور، و به تو نزدیک می شود . منظومه ای است برای خودش . فصل دارد و برگ ریز و برف ریز . خورشید دارد و موجاموج شرجی در اندوه انبوه سایه ...

 رفتار دستهایی که از تو برای تو می نویسند اما در این میان ، غنیمتی است شگرف.

 هر روز به انتظار صدایی باید بود . یا در کمین سکوتی .

هیچ گوسفندی هیچ گوسفندی را نمی چرد

انسان اما مرتع انسان است.

پایی میان کفشهای کودکی ام می دود

دیوار صوتی صف می کشد

آژیرها رنگ می دهند به روپوش مدرسه ام/

لک می شوم

پیشانی ام سفید !

پیراهنم سیاه

انگشتها اشاره می شوند

بغضم می ترکد/

خوشه خوشه

هلال هلال

می چینندم داس به داس ...

مرا در جیبهایت پنهان کن

کنار آخرین پاکت سیگار

بر لبهایت بنشان مرا - تلخ

به وقت ِ قهوه

مرا بسپار به حافظه ی چمدانت

در سلولهایت پنهان کن مرا ...

روزهایی دارد که از تقویم می زند بیرون

و دیوارهایی

که دور سر آدم می گردند

و  آدم هایی

که سرگیجه می گیرند !!!

اینجا

نام پدر خیلی مهم است . خیلی مهمتر از همیشه ...

و مادرها پشت سر پدرها راه می روند

و می نشینند

و گریه می کنند

و هر روز

سالها پیرتر می شوند

و کسی از چروک های صورتشان خجالت نمی کشد

و کسی از تشنگی شان آب نمی شود !

اینجا

غرور می خرند

بی خبری می فروشند !

عدالت 

اینجا

بند بند است

و شهروندان درجه یک

روی زمینی داغ

در هوایی زجرآور

تسبیح می گردانند

و برای ظهور

- پشت باجه های شکسته و تعطیل  

دعا می کنند !

مثل استخوان

دندان

یا  جمجمه !

به  اعجاز

رسیدی !

و

سگ هایت را رها کردی   

در شهری

که استخوانش

لقمه ای گلوگیر است ...

گرگها

زوزه­هاشان را

زیر نور ماه تقدیس می کنند ...

روزها از سفر می گذرد

و تن من ، وطن من می شود باز ...

 برای " میم  ِ مهربان " که این روزها تولد اوست .

 مثل فروردین در تن زمین ؛

مثل خودت آمدی .

بهانه به دست ِ زندگی دادی

و به دست ِ این شعر ...

جهان ِ من

معکوس !

قلب ِ من

لاله ی واژگون است ...

 این کفن

پوست ِ دل من است

روی کُشته ای به نام شعر

این سکوت                                   

آن مترسک ِ صبور ِ سالهاست

روی پُشته ای به نام شعر                  

این کبود

نقش ِ سالمُرده ای است

روی سکه ای فقیر   

این نفیر

بانگ ِ خانقاه ِ ظلمت است

 در سماع  ِ جنبشی حقیر

این گناه

بذر و میوه اش از آن ِ ماست

این سیاه

پرچم عمومی عزاست

جشن های زمستانی

فصل های سرود و نیرنگ

تقویم های میانبر

راه به بهار نمی برد .

بی قلب

پیچیده در شولای گمراهی

از گریزگاهی

به گریزگاهی

با جهنمی بر دوش

در طوفانی ناگهان ...

این چیزی که الان داریم می نویسیمش ، یک نوشته ی مناسبتی می شد باشد ، اما  یک خبر ... نه، یک کشف سبب شد که پاک آن مناسبت شخصی از یادمان برود و بچسبیم به این یکی . که الحق و الانصاف می چسبد در این فصل و هم در همه ی فصول .

 ماجرا آن بخش فرامناسبتی اش مال ده دوازده روز پیش است.با نگاه تخته سیاهی البته، این رقم ها چیز خوفناکی نیست .  این خبر برای ما هنوز هم که هنوز است تازه است.و تازه می ماند.و تازه خواهد ماند به کوری چشم اجانب و غیرمیهن پرستان و ضد مبلغین الوطن جمیعا .

 خداییش این جراید چه به روز ما که نمی آورند !  شده اند معدن نور . کان سرور . مرحبا ! البت کمی اش به جریده نویسان برمی گردد؛اکثرش برمی گردد به شکرفشانی و گهرپرانی هنرمندانه ی هنرمندان ناب سرزمین ناب تر. آخ که چقدر دلمان میخواست قشنگ بلد بودیم برای وطنمان تبلیغات بلیغ کنیم .از آنهایی که هنرمندان بلدند بکنند ! از خاکش هی بگوییم .از باد و آتش و آبش هی سینه را پر و خالی کنیم .هی جانمان را روزی صد مرتبه قربانش کنیم . آن هم نه با این کلمه های پیزوری که دارند  تند تند از  دستمان در می روند پدرسوخته ها ! بلکه با یک سری گلواژه به طعم " شیفتگی " که ما یکی در خونمان از بدو زاده شدن ، سراغش نداریم که نداریم که نداریم .

آدم، سفیر هم باشد،سفیر گل و بلبلی و گلشیفتگی.این طوریش حال می دهد. برود یک گوشه ای با یک قسم شرم شرقی عجیبی ! دست و پایش را درهم  بپیچاند و یک جورهایی بخیه کاری کند و عکسی بیندازد عکس ستان و کاری کند کارستان .

 جان شما ما نه بخیلیم نه هنرمند، خدا را شکر.از این هنری که نمی دانیم کی دفعه  اول تخم لقش را نزد ایرانیان کاشت و بس ، ما یکی را که ذره ای هم نصیب نشد.این را می گوییم که یک وقت خیالات برتان ندارد ما می خواهیم این وسط گربه ای بر ضد مصالح نورچشمی تازه از کف رفته، برقصانیم.یا آبی به آسیاب این وری ها و آن وری ها بریزیم. و از این نمد پاره  کلاهی برای خودمان دست و پا کنیم ... خیر . خیالتان پاک از بابت ما راحت باشد . که بی فرقه ی بی فرقه ایم .

 القصه، طوطیان شکرشکن شیرین گفتار چنین حکایت کنند که گلی ِ بابا که "رفت و ما  رو تنها گذاشت با فکر مدامش  " ، در نشستی ، نشست کنار آن که مهر جست  یک بار بر بالای درخت گلابی ...  تا به یمن بخت بلند و دودمان هنرمند ، به نشانی بازار مسگرها ، بلافد در غریبی !

حال چه گفته این جان مادر و نور چشم پدر و چشم و چراغ این  خانه سوخته های بی هنر . خودتان بخوانید – اگر که نخوانده اید - . مستند ِ مستند !  ...باشد .  مال 10 روز پیش باشد، چه می شود مگر ؟

روزنامه ی اعتماد ملی ( چقدر ما با این اسم حال می کنیم خداییش ... !)

گلشیفته فراهانی :

به هر حال من هميشه يكي از افتخاراتم اين است كه بتوانم سفير خيلي خوبي براي ايران باشم براي اينكه به شدت عاشق ايران هستم و مطمئنم هيچ‌كس به اندازه من براي ايران تبليغ نكرده و نخواهد كرد.

 خداییش مدتها بود که ما خواب و خوراک نداشتیم . شب و روز کارمان شده بود این که بگردیم ببینیم کی " به شدت عاشق ایران " است  ! از شما چه پنهان ، مدتی به سرمان زده بود یک دستگاه " سنجش شدت عاشقی " طراحی کنیم ، بدهیم بروند یک جایی یواشکی آزمایش اش کنند بیایند بی سرو صدا گزارش بدهند . که نشد . نگذاشتند . چوب آنها بود و چرخ این خادم  ِ " شدت گرا " !

 دیگر داشتیم کم کم مریض می شدیم ... 

 البت بگوییم یک شش دانگش را سراغ داشتیم که خیلی دوست داشت قطعه قطعه اش کنند اما دست از بعضی حرف ها و بعضی کارهایش برندارد . ما یکی در عمرمان او را سرسلسله می پنداشتیم . که خدا را شکر،  آفتاب ، " میغ ها " را کنار زد و  این بار  ما  شدیم " میخ  ِ شدت عاشقی "  آن بانوی سفر کرده !

 ... چه بگوییم . از کجایش بگوییم . که این درفشانی ، عنان از کفمان در ربوده ، هم الساعه است که  سر برهنه  و پا برهنه بزنیم به کوه و دشت و بیابان و بی ترس محتسب،سینه بدرانیم و نوای شادی برکشیم و به تاسی از آن دانشمند ِ حمام رفته، فریاد " یافتم یافتم " سر دهیم !  و زمین شکر ببوسیم که نمردیم و شناختیم آن مبلغ راستین ِ بی آستین را  ...

 به جان این تخته سیاه  ، اشک شوقمان از ده دوازده روز پیش تا حالا نخشکیده که نخشکیده ، عن قریب است که این سوی چشممان را هم بدهیم در راه وطن برود . ما که هنرمند زاده نشدیم . همین طوری زاده شدیم ،  در یک روزی مثل همین امروز .  اما اقلا می خواهیم یک کاری بکنیم که به مصداق آن انشاهای ایام طفولیت ، بلکه یک فرد مفیدی برای این جامعه مان بشویم . می شویم به نظر شما ، ما ؟؟؟؟

 ...چه بگوییم .از کجایش بگوییم .که حکایت، حکایت " تازه تر از تازه تری می رسد " است . جا به جا از جای پای هر کلمه گلشیفته ی شیفته ی وطن ،  گلی دیگر می روید با عطر و بویی دل انگیزتر و جان فزاتر . روحمان را جلا دادی گلی! خدا روحت را بیشتر از اینها جلا دهد، تا بتوانی بیشتر از اینها تبلیغ حال خوش ملت ات را بکنی !

 دلیل را دریابید که از دست رفتیم ما :

من هميشه گفته‌ام كه ايران بهترين جايي است كه يك فرد مي‌تواند در آن زندگي كند و جايي است كه يك نفر مي‌تواند خوش بگذراند، در هر شرايطي

تو را به خدا حال نمی کنید استدلال را ؟؟؟  آن " خوشگذرانی در هر شرایطی ش " این نفس آخر ما را هم  گرفت ایها الناس ! یکی بیاید این یقه ی لامصب ما را از دست لامصب ترمان برهاند .  

 این مثنوی هفتاد من کاغذ که گفته اند، به گمانمان در وصف چهچهه ی مستانه ی این بلبل بوستان وطن گفته باشند.

ما که تا عمر داریم مدیونتیم گلی خانوم ! خودمان هم که مردیم ، می سپاریم در و همسایه و دوست و آشنا و عموم هم میهنان ِ دل در گرو عشق وطن نهاده ی از دنیا و آخرت وامانده ، مدیونتان باشند . مدیونید اگر "مدیونیت " ما یادتان برود .

حالا هم دیگر می خواهیم برویم شمع هایمان را فوت کنیم . با اجازه !

نان ِ رنج می جود انسان

اسطوره ی سیری ناپذیر !

یک چهار حرفی در جدول متقاطع

بی پروایی

پروانه ای خشکیده لای کتاب

دست ها ی خزنده

شکارگاه را آلوده می کنند

معما می شویم

کلمه هم

پرت می شویم روی سفیدی صفحه های جهان

انسان

چه خلاصه است !

آنها دو چشم نبودند

کشندگان ِ  من ...